Portreti i një femre – Ezra Pound

Mendja jote dhe ti jeni deti ynë i Saragozës

Londra të ka pushtuar në këto vite shënimesh

Dhe anije të ndritshme kanë shkruar çdo gjë në tarifë:

Ide, thashetheme të plakura, mbeturina të gjithçkaje.

Direkë të çuditshëm njohurie dhe mallra të vrenjtura me vlerë.

Mendje të larta të kanë ndjekur – në mungesë të dikujt tjetër.

Ti gjithmonë ke qenë e dyta. Tragjike?

Jo. E preferoje mbi gjërat e zakonshme:

Një burrë të plogët, pa gjallëri, të nënshtruar ndaj femrës,

Një mendje mesatare – me një mendim më pak, çdo vit.

Ah, ti ke durim të hekurt, të kam parë tek ulesh

me orë të tëra aty ku diçka pritet të notojë mbi tokë.

Tani paguan dikë.  Po, paguan shtrenjtë.

Je njeri i interesit, kur dikush vjen te ti

merr me vete fitim të çuditshëm:

Trofe të peshkuara; një sugjerim kurioz;

Fakt që s’të shpie kurrkund; dhe një përrallë a dy,

Shtatëzënë me madergane, a me diçka tjetër

Që mund të vërtetojë dobinë e saj, por asnjëherë nuk e vërteton,

Asnjëherë nuk nxe një cep apo tregon dobi,

S’gjen orën e saj në vegjet e ditës:

Puna e mrekullueshme e vjetër, e nxirë, pa finesë;

Idhuj dhe qelibarë dhe zbukurime të rralla,

Këto janë pasuritë e tua, dyqani yt i madhërishëm; por

Për gjithë këto rrangulla detare, gjetherënëse,

Pyje të çuditshëm, përgysmë mbuluar me bar, dhe gjëra të reja të ndezuara:

Në notimin e ngadaltë të dritave dhe thellësisë,

Jo! Nuk ka asgjë! Në gjithësi dhe gjithçka,

Asgjë që të përket ty.

Por kjo je ti.

 

Përktheu Sidorela Risto

Similar Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published.